اگر ایران بجز ویران سرا نیست*

من این ویران سرا را دوست دارم

اگر آب و هوایش نیست دلکش

من این آب و هوا را دوست دارم

تمام عالم از آن شما باد

من این یک تکه جا را دوست دارم



دیگه ندارم طاقت موندن

من این شهرو رها میکنم از درد شبونه

دل موطن من مرده ز بیداد زمونه

اگه خاک من از دست بره جایی ندارم

دلم میمیره از غصه دیگه نایی ندارم

بجز نام تو ای مام وطن ای موطن من

دگر بر روی لبهای خود آوایی ندارم

ایران ایران  ایران ایران

سرم روی تن من نباشه گر که بیگانه بشه هموطن من

...............................................................................

* بخشهایی از ترانه ی ماندگار ایران ایران با صدای زنده یاد مازیار


پی نوشت: مازیار (عبدالرضا کیانی نژاد) در یکم تیرماه ۱۳۳۱ در زادگاهش بابل پا به جهان هستی گذاشت در نوجوانی استعداد شگرفش را در زمینه خواندن نشان داده ، کار حرفه ای خود را از اردوی جوانان رامسر تجربه کرد.

صدای استثنائی او در سال ۱۳۵۲ کشف و اولین ترانه اش با نام آرزوهای فردا به بازار هنر عرضه شد. آخرین ترانه وی ایران ایران بود که در سال ۱۳۵۷ اجرا شد. وی در سحر گاه شانزدهم فروردین ۱۳۷۶ دیده از جهان فرو بست.